Echte besluiten worden genomen bij de koffieautomaat, toch?

Jelle RinzemaHartmansblogs0 Comments

Over de schrijver

Hendrik Hoekstra

Leden van het Hartmans Netwerk hebben, eerlijk waar, flink wat te vertellen. Over werk, ambitie en carrière. Of over hun privéleven, hun persoonlijke ontwikkeling en de balans tussen werk en privé. Elke week verschijnt van de hand van een Hartmanner op deze website een vormvrij blog. Tekst, foto’s, een video, alles mag. Elke week bieden we derhalve een nieuw inkijkje in de carrière of in het leven van een van onze leden. Reageren wordt aangemoedigd :).

Echte besluiten worden genomen bij de koffieautomaat. Dat zal de gedachte zijn geweest achter de aanschaf van onze nieuwe antracietkleurige koffieautomaten in het gemeentehuis. En eerlijk is eerlijk, het is de lekkerste automaatkoffie in man made history. Er is ook een kleine bijkomstigheid. Detail. Het tappen van één bakje koffie duurt welgeteld 46 seconden (echt). Daar komt de tijd om je kopje er onder te zetten, je keuze in te toetsen en je kopje weer terug te pakken nog bij. En dan zijn er altijd collega’s die willen: koffie plus plus, suiker min en melk niet uit de automaat, maar uit het flesje. Sure babe! Hup, eronder: koffie, suiker, melk, start. Prrrrrrt. Proeven ze toch niet. Anders halen ze zelf maar. Zeikerds! Hoe dan ook. Als je voor je hele kamer koffie haalt ben je zo een dagdeel onderweg. Genoeg tijd voor een praatje, genoeg tijd voor het nemen van belangrijke besluiten, toch?

Ik heb daarom de afgelopen weken een klein onderzoek gedaan. Waar praat men nou zoal over bij de koffieautomaat? Welke belangrijke maatschappelijke vraagstukken worden er behandeld? Welke knopen worden er doorgehakt? Welke oorlogen worden er beslecht? Na vier weken totaal random, onwetenschappelijk, niet samenhangend en supersubjectief onderzoek kom ik tot vijf categorieën praatjes bij de koffieautomaat. De resultaten zijn alles behalve schokkend!

Het ‘vakantiepraatje’.

Het zal de tijd van het jaar zijn, maar de afgelopen weken is er bij onze automaat vooral over de vakantie gepraat. ‘Ben je al weg geweest? Wanneer ga jij? Goh kamperen in Frankrijk, dat is bijzonder. Dat hoor ik nou nooit dat iemand dat gaat doen. Met een caravan? Echt waar? Wauw wat uniek. Je bent vast de enige die dat doet.’

Of nog erger, de mensen die zich gaan verontschuldigen omdat ze niet naar het buitenland gaan. ‘Ja, nou… we gaan naar een stacaravan in het Land van Bartje. Tja, ja zucht, kreun… ik weet dat het niet echt spannend is, maar excuus dit en excuus dat. Nou en? Als jij lekker los wil gaan in Bartje, dan doe je dat toch? Echt, who cares!

Het ‘waar-werk-jij-praatje’.

Nou is onze organisatie niet zo groot, maar groot genoeg om net niet iedereen te kennen. Dan sta je ineens in de stille leemte koffie te tappen naast iemand die je nog nooit van je leven hebt gezien. Jezelf voorstellen zou dan netjes zijn, maar dat vinden we lastig ofzo. Dan krijg je vragen als: ‘zeg, waar werk jij eigenlijk? Informatie beveiliging?’ Wat? Hebben wij dat? Een afdeling informatie beveiliging? WTF doen die gasten? Data Stasi! Wie bedenkt zoiets? Klinkt echt maximaal übersaai. Maar klaar, er zijn nog maar tien bonen door het gaatje geperst, dus doorvragen, doorvragen: ‘oh, dan werk je zeker met die en die (refererend aan de enige persoon die je toevallig wel kent aan die kant van het gebouw). Ja, Piet ja, die werkt ook daar’. Wauw! Baanbrekend mensen. Wat een ontdekking. And back to work.

Het ‘de-koffie-duurt-wel-lang-praatje’.

Uiteraard zijn er ook de filosofische observanten. De Plato’s van gemeenteland. Die praten het liefst over het proces van het koffietappen. Krijg je opmerkingen als ‘duurt wel lang he, die koffieJa duurt wel lang ja. Je zal maar voor al je kamergenoten halen. Ja inderdaad ja, je zal maar voor al je kamergenoten halen, dat duurt dan nog langer. Ja nog langer. Ja lang ja.’ Diep filosofisch mensen. Diep. Heel diep!

Het ‘ik-toon-interesse-maar-het-interesseert-me-niet-praatje’

Hé Sanne, hoe gaat het? Nou slecht eigenlijk, Kees is vorige maand overleden. Oh jeetje, wat heftig. Onverwacht? Ja, hij lag helemaal stijf en hard in de hoek van zijn kooi. Zijn kooi? Ja, ’s nachts heb ik de chinchilla’s in de kooi. Chinchilla’s? Really? Help! Welke put des ellendes heb ik zojuist opengetrokken. Dit gesprek ga ik niet voeren. Ik moet hier weg. Evacuatie. Ik draai me om en loop weg terwijl de koffie nog halverwege is. Ik sla deze ronde wel even over. Als ik de hoek om loop zie ik over mijn schouder nog net een snikkende Sanne staan. Op sandalen. Starend naar mijn kopje. Arme Sanne.

Het ‘niet-praten-praatje’.

Als laatste mijn persoonlijke favoriet. Het niet praten. De ongemakkelijke stilte. Vooral als je er maar met zijn tweeën staat. Dat elk achtergrondgeluid dubbel zo hard binnenkomt. Dat de koffie bijna in slow motion uit de automaat pruttelt. Dat het procesbalkje op de automaat praktisch stilstaat. Meesterlijk. Je voelt de spanning, de awkwardness druipt van de hele situatie af. Dat is zo ontzettend mooi. Soms probeer ik het ook bewust. Hele korte gesloten antwoorden geven op clichématige vragen. De stilte in stand houden en de ongemakkelijkheid maximaal absorberen. Goddelijk!

Conclusies na vier weken diepgaand onderzoek: Er wordt een ontzettende hoeveelheid doelloze woorden over nog doellozere onderwerpen heen en weer gegooid terwijl die arme bonengrinder dapper doorpruttelt. En de echte besluiten? Die worden waarschijnlijk bij de andere automaat genomen. Waar staat die eigenlijk? Oh ja, haha. Afdeling Informatie beveiliging.

Reageer op dit artikel