Verslag Voorjaarscongres – Into the Wild, puur en verrassend

Jelle RinzemaBijeenkomsten0 Comments

Al een klein jaartje is er door enkele Hartmanners hard gelobbyd om het voorjaarscongres over een andere boeg te gooien. ‘We moeten de rimboe in, aan onszelf sleutelen, ontdekken wie we zijn, afzien’. En zo geschiedde. En meer…

 Het Hartmans Effect

Op woensdagavond werden de Hartmanners verwacht in het pittoreske Bakkeveen in het meest zuidoostelijke puntje van Friesland. Om precies te zijn in Nieuw Allardsoog. Dat het afgelegen is bleek wel uit het feit dat het dichtstbijzijnde treinstation op meer dan 30 minuten rijden is. En bussen in de avonduren zijn schaars in het rurale gebied, dus er werd massaal gecarpoold. En dat is goed!

De leden druppelden langzaam maar zeker binnen en er werd gezellig bijgepraat. De sfeer zat er goed in. Naast bijpraten werd stilgestaan bij de toekomst en visie van het netwerk. Tot diep in de nacht is er gebrainstormd over ‘het Hartmans Effect’. Later dit jaar meer.

 Into the Wild

Na een korte nacht in onze prachtige boslodge en een voedzaam ontbijt was het tijd om te gaan. Het luxueuze onderkomen van afgelopen nacht was slechts om op krachten te komen voor de ontberingen van de komende twee dagen. Met die wetenschap hadden we het misschien iets minder laat moeten maken. Het leed is geleden, nu niet meer terug, gaan! Into the Wild!

Via het ‘drie-provinciën-punt’, waar enkele Hartmanners (die van onder de rivieren) nog even hun bucketlist deels hebben afgewerkt, gingen we dieper de provincie in. Toen het asfalt overging in een zandpad, werd duidelijk; dit wordt geen hotel. Een klein kwartier later waren de slaapzakjes uitgerold in de tent en werden alle telefoons ingeleverd. Die hebben we hier niet nodig. In een kleine wandeling hebben we kennisgemaakt met de natuur. Iets met kraaiheide, jeneverbesstruiken en grijze zandbijen. Machtig interessant!

Kort daarna werd kennis gemaakt met Peter Frank Huizinga, een verandercoach die op het post-spirituele vlak mensen verder helpt. Het mag duidelijk zijn dat dit niet perse gaat leiden tot een standaard sessie verandermanagement. Met ademhaling, contact en vertrouwen gingen we als groep verder de diepte in. Letterlijk en figuurlijk! In een kleiner gezelschap (waarbij de wat meer nuchtere mensen zich inmiddels hadden teruggetrokken) werd de sessie afgesloten. Ik kan nog steeds niet vertellen, wat er precies gebeurde, maar het gebeurde. Er werd gelachen, gehuild, mensen werden verliefd. Er werd ‘geconnect’, zoals Peter verwoordde. De gedeelde noemer was duidelijk; dit voelt ok, dit is rust. Vaag maar bijzonder. Genoeg stof om tijdens de borrel nog even over door te praten.

Pannenkoeken, kampvuur en Westvleteren 12

Of het de inzet van Frank is geweest of dat het komt door het totale plaatje, de sfeer was goed, ontspannen. Dus tijd voor pannenkoeken bakken! Aan de lopende band werd voor een heel weeshuis pannenkoeken gebakken. Spiritualiteit maakt hongerig zeggen we dan maar. Inmiddels was het kampvuur flink opgestookt en werd het langzaam schemerig. In een informele setting werd onder het genot van een bierproeverij verder gepraat over de eigen ontwikkeling.

Noemenswaardig is de Westvleteren 12 (beste bier ter wereld) die als sluitstuk werd geschonken (terwijl op de achtergrond een pallet werd stukgetrokken). Na een intensieve dag was het rond middernacht prima en kropen ook de laatste Hartmanners in hun tent.

 Into the Wild 2.0

De volgende dag werd geopend met verkiezingen waarbij de functies voor de komende twee jaar weer zijn verdeeld. Onder andere een nieuwe secretaris en penningmeester mogen het stokje overnemen in het DB. Leuk! Kort daarna stond Camiel Bernaards voor ons klaar voor een sessie ‘Into the Wild’. Letterlijk! Camiel heeft zelf ervaren wat het met je doet als je 24 uur in je eentje, zonder technologie in de natuur moet zijn. Dan ga je pas echt nadenken, dat levert inzichten. Na een korte introductie zaten de Hartmanners allemaal zelf in het bos. Alleen. Geen telefoon of horloge en een paar vragen om eens ‘over na te denken’. Dat het de hele ochtend met bakken uit de hemel kwam zorgde voor een extra dimensie.

Zit je dan, in je eentje, in de stromende regen, in een bos, geen prikkels. Vet! Het resultaat mag er zijn. De middag werd gebruikt om te evalueren en ambities uit te spreken en concreet te maken. Hoe simpel ook, deze vorm van koersbepaling werkt uitstekend. De meeste Hartmanners zijn daarom ook klaar voor de echte ’24 uur’. Wordt vervolgd!

 Vertrouwenssprong

Het toetje werd geserveerd in Appelscha. De laatste opdracht van het congres was om te leren jezelf uit je comfortzone te halen. Hiervoor werd ‘de vertrouwenssprong’ uit de kast gehaald. Het idee is simpel. Je klimt op een 8 meter hoge paal, daar ga je bovenop staan en vervolgens spring je het luchtledige in. Dat je gezekerd bent, doet geen afbreuk aan het gevoel van angst dat bezit van je neemt als je boven op de schuddende paal probeert te klimmen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat menig MT-lid of teamleider de sprong niet heeft gewaagd  of dat het minimaal gepaard is gegaan met tranen. Maar niet voor Hartmanners; het ging niet allemaal van harte, maar… aan de lopende band werd de comfortzone verlaten en sprongen de Hartmanners de diepte in. En lieten daarmee alle ontberingen en ervaringen van afgelopen congres achter. Een totale ontlading. Terug naar de bewoonde, drukke wereld.

Reageer op dit artikel